Eftirlitsmyndavélar geta aukið öryggi og hjálpað til við að koma í veg fyrir tjón en þær fela nánast alltaf í sér vinnslu persónuupplýsinga. Myndefni af fólki sem er auðkennanlegt telst persónuupplýsingar og upptaka, vistun, skoðun eða miðlun mynda þarf að samræmast ákvæðum persónuverndarlaga.

Það þarf að vera skýr og málefnaleg ástæða fyrir því að setja upp og nota myndavélar. Sá sem ber ábyrgð á eftirlitinu þarf að geta sýnt fram á vinnsluheimild samkvæmt persónuverndarlögum og að vinnslan fylgi grunnkröfum laganna, til dæmis að hún sé sanngjörn og gagnsæ, að aðeins sé tekið upp það sem er nauðsynlegt og að ekki sé safnað meira efni eða í lengri tíma en þörf krefur.

Þetta þýðir í reynd að áður en myndavélar eru settar upp þarf að meta meðal annars:

• Tilganginn: Hvað á eftirlitið að leysa og er hægt að ná sama markmiði með vægari úrræðum?

• Umfangið: Hvar er tekið upp, á hvaða svæðum, og nær upptakan óþarflega til almannafæris eða svæða þar sem fólk má vænta meiri friðhelgi?

• Fræðsluna: Fólk á að geta áttað sig á því að það sé tekið upp, hver ber ábyrgð og hvar er hægt að fá nánari upplýsingar.

• Varðveislu og aðgang: Hversu lengi er myndefni geymt, hver hefur aðgang að því og hvernig er það varið?

Persónuverndarlög banna ekki eftirlitsmyndavélar, en þau setja skýr mörk. Markmiðið er að tryggja að myndavélar séu notaðar með ábyrgum hætti, þannig að öryggi sé aukið án þess að skerða friðhelgi einstaklinga meira en nauðsynlegt er.

Almennt gilda persónuverndarlögin þó ekki um meðferð einstaklings á persónuupplýsingum er varða einkahagi hans eða fjölskyldu hans eða eru einvörðungu ætlaðar til persónulegra nota. Eftirlitsmyndavélar og það efni sem safnast með notkun þeirra fellur að jafnaði undir þessa skilgreiningu.