Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Karl Axelsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 27. maí 2026 leitar LL42 ehf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 30. apríl sama ár í máli nr. 570/2025: LL42 ehf. gegn íslenska ríkinu. Í umsögn gagnaðila, sem barst eftir lögboðinn frest, er ekki lagst gegn beiðninni en lagt í mat Hæstaréttar hvort fyrir hendi séu lagaskilyrði til að veita áfrýjunarleyfi.

3. Ágreiningur málsins lýtur að kröfu leyfisbeiðanda um endurgreiðslu endurgjalds fyrir tollkvóta sem hann gat ekki nýtt. Atvik voru nánar tiltekið þau að leyfisbeiðandi sótti um og fékk úthlutað innflutningskvóta fyrir tímabilið 1. janúar til 30. júní 2023, meðal annars til að flytja inn alifuglakjöt, og greiddi fyrir hann nánar tilgreinda fjárhæð. Ekki reyndist unnt að flytja inn síðustu sendingu leyfisbeiðanda af alifuglakjöti innan fyrrgreindra tímamarka vegna salmonellusýkingar hjá framleiðanda. Óskaði leyfisbeiðandi þá eftir framlengingu. Þeirri beiðni var synjað sem og beiðni leyfisbeiðanda um endurgreiðslu. Höfðaði leyfisbeiðandi í kjölfarið mál þetta og krafðist endurgreiðslu hluta endurgjalds fyrir tollkvótann að því marki sem honum hafði ekki tekist að nýta hann.

4. Með héraðsdómi var kröfu leyfisbeiðanda hafnað. Vísaði dómurinn einkum til þess að ekki væri í lögum eða reglugerðum ráðgert að framlengja gildistíma tollkvóta eða endurgreiða endurgjald fyrir hann í tilvikum sem handhafa hans hefði verið ókleift að nýta hann innan gildistíma. Leyfisbeiðandi ætti því hvorki rétt á umræddri endurgreiðslu á grundvelli 1. mgr. 8. gr. laga nr. 150/2019 um innheimtu opinberra skatta og gjalda né meginreglna kröfuréttar um endurgreiðslu ofgreidds fjár. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms að viðbættum athugasemdum.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að niðurstaða Landsréttar sé bersýnilega röng að efni, einkum um að ekki sé fyrir hendi heimild til endurgreiðslu oftekins útboðsgjalds. Hann vísar í þeim efnum til 1. mgr. 8. gr. laga nr. 150/2019. Einnig eigi sjónarmið um ytri óviðráðanlegar aðstæður að leiða til þess að umsækjandi eigi rétt til endurgreiðslu. Þá hafi úrlausn Hæstaréttar um það hvort endurgreiðsluskylda sé fyrir hendi við aðstæður sem þessar almenna þýðingu. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að ranglega hafi verið komist að þeirri niðurstöðu að ekki hafi verið brotið í bága við skráðar og óskráðar reglur stjórnsýsluréttar við meðferð málsins hjá ráðuneytinu.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 né að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.