Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni leitar Síminn hf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 12. febrúar sama ár í máli nr. 33/2025: Síminn hf. gegn Seðlabanka Íslands og íslenska ríkinu. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Ágreiningur aðila lýtur að réttmæti stjórnvaldsákvörðunar fjármálaeftirlitsnefndar gagnaðila um álagningu stjórnvaldssektar á leyfisbeiðanda vegna brota gegn þágildandi 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og 17. gr. reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins nr. 596/2014 um markaðssvik. Nánar tiltekið deila aðilar um það hvort innherjaupplýsingar hafi myndast við þá ákvörðun stjórnar leyfisbeiðanda 31. ágúst 2021 að hefja seinni áfanga í söluferli á dótturfélagi þess Mílu ehf. Í ákvörðuninni fólst að bjóða fjórum aðilum, sem skilað höfðu inn óskuldbindandi tilboðum í dótturfélagið, að kynna sér það nánar með það að markmiði að gera skuldbindandi, fullfjármagnað og skilyrðislaust tilboð í allt hlutafé þess innan sjö vikna. Höfðaði gagnaðili mál í því skyni að fá ákvörðun gagnaðila fellda úr gildi.

4. Með héraðsdómi voru gagnaðilar sýknaðir af kröfum leyfisbeiðanda. Var talið að upplýsingarnar hefðu uppfyllt öll hugtaksskilyrði innherjaupplýsinga í skilningi þágildandi 120. gr. laga nr. 108/2007 og hefði leyfisbeiðandi því átt að birta þær eins fljótt og auðið var samkvæmt 122. gr. laganna eða fresta birtingu þeirra til samræmis við 4. mgr. sömu greinar teldi hann þess þörf. Þá taldi dómurinn enga annmarka vera á stjórnvaldsákvörðuninni sem gætu leitt til þess að hún yrði felld úr gildi. Enn fremur var hafnað kröfu leyfisbeiðanda um lækkun stjórnvaldssektarinnar. Landsréttur staðfesti héraðsdóm um sýknu gagnaðila að viðbættum frekari röksemdum.

5. Leyfisbeiðandi telur öll skilyrði 1. mgr. 176. laga nr. 91/1991 vera fyrir hendi. Þannig hafi málið verulegt almennt gildi og mikilvægt sé að Hæstiréttur taki það fyrir. Dómur Landsréttar leiði til réttaróvissu fyrir þátttakendur á fjármálamarkaði um inntak innherjaupplýsinga og mikilvægt sé að fá fordæmi Hæstaréttar um sakarefnið. Þá sé dómur Landsréttar bersýnilega rangur enda hafi rétturinn meðal annars dregið rangar ályktanir af dómi Evrópudómstólsins 28. júní 2021 í máli nr. C-19/11 og þeim upplýsingum sem lágu fyrir leyfisbeiðanda 31. ágúst 2021. Enn fremur varði úrslit málsins sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda þar sem hann hafi mikla hagsmuni af því að skýrt sé hvenær innherjaupplýsingar verða til í þrepaskiptu ferli. Loks sé sektarfjárhæðin verulega há með hliðsjón af öllum atvikum málsins.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant eða dómur Landsréttar bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.