Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ása Ólafsdóttir, Karl Axelsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 18. apríl 2026 leitar þrotabú WOW air hf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 26. mars sama ár í máli nr. 971/2024: Þrotabú WOW air hf. gegn Skúla Mogensen, Liv Bergþórsdóttur, Helgu Hlín Hákonardóttur og Davíð Mássyni. Gagnaðilar leggjast gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðandi, sem er þrotabú flugfélagsins WOW air hf., höfðaði mál þetta til riftunar ráðstafana samkvæmt XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafðist hann riftunar greiðslu að fjárhæð 384.424 bandaríkjadala sem innt var af hendi af hálfu félagsins til Saint Lawrence Aviation Leasing Limited skömmu fyrir gjaldþrot þess 28. mars 2019. Byggði hann aðallega á 1. mgr. 134. gr. laganna en til vara 141. gr. Krafðist hann endurgreiðslu úr hendi fyrrgreinds félags á fjárhæðinni. Jafnframt höfðaði hann mál þetta til greiðslu skaðabóta sömu fjárhæðar á hendur forstjóra félagsins og nánar tilgreindum stjórnarmönnum þess.

4. Héraðsdómur taldi skilyrði riftunar samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 ekki fyrir hendi en féllst á riftun á grundvelli 141. gr. laganna. Saint Lawrence Aviation Leasing Limited var gert að endurgreiða fyrrgreinda fjárhæð, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991. Forstjóri félagsins og stjórnarmenn voru ekki taldir hafa sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi þannig að varðaði skaðabótaskyldu og þau sýknuð af kröfum leyfisbeiðanda. Saint Lawrence Aviation Leasing Limited áfrýjaði málinu til Landsréttar fyrir sitt leyti en féll frá áfrýjun á grundvelli sáttar við leyfisbeiðanda. Félagið mun hafa greitt leyfisbeiðanda nánar tilgreinda fjárhæð á grundvelli fyrrgreindrar sáttar en sá síðarnefndi áfrýjaði héraðsdómi á hendur forstjóra og stjórnarmönnum og krafði þau um eftirstöðvar dómkrafna sinna fyrir Landsrétti. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu þeirra af skaðabótakröfu leyfisbeiðanda.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi, einkum um bótaábyrgð stjórnarmanna sem dragi það of lengi að krefjast þess að bú félags sé tekið til gjaldþrotaskipta en gefi þess í stað fyrirmæli um greiðslu útvalinna krafna á kostnað annarra kröfuhafa. Þá telur leyfisbeiðandi dóm Landsréttar bersýnilega rangan að efni. Meðal annars er vísað til þess að Landsréttur hafi ranglega lagt til grundvallar að á því tímabili sem greiðslurnar voru inntar af hendi hafi verið til staðar raunhæf viðleitni til að bjarga rekstri félagsins. Loks telur leyfisbeiðandi úrslit málsins varða sérstaklega mikilvæga hagsmuni sína enda allar líkur á að samþykktar forgangskröfur muni greiðast að fullu verði fallist á kröfur leyfisbeiðanda í fyrirliggjandi máli og öðrum sem samhliða er sótt um leyfi til áfrýjunar fyrir.

6. Að virtum gögnum málsins verður litið svo á að dómur í því kunni að hafa verulegt almennt gildi um þau atriði sem leyfisbeiðandi byggir á þannig að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því samþykkt.