Hæstiréttur Íslands
Hæstiréttur Íslands
Mál nr. 2022-12
Þriðjudagurinn 1. mars 2022
Ákæruvaldið (Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari)
gegn
X (Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Lykilorð
Áfrýjunarleyfi. Hafnað. Kynferðisbrot. Nauðgun
Ákvörðun Hæstaréttar
1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ása Ólafsdóttir, Björg Thorarensen og Karl Axelsson.
2. Með beiðni 16. desember 2021, sem barst réttinum 28. janúar 2022, leitar X leyfis Hæstaréttar til að áfrýja dómi Landsréttar 5. nóvember 2021 í máli nr. 100/2021: Ákæruvaldið gegn X á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Leyfisbeiðanda var birtur dómurinn 19. nóvember 2021. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.
3. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu leyfisbeiðanda fyrir nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 gegn fjórum konum sem sóttu hjá honum meðferð vegna ýmissa stoðkerfisvandamála. Refsing hans var ákveðin fangelsi í sex ár auk þess sem ákvæði í dómi héraðsdóms um miskabætur til brotaþola voru staðfest.
4. Leyfisbeiðandi tekur fram að með áfrýjun vilji hann ná fram ómerkingu á héraðsdómi og dómi Landsréttar og heimvísun málsins, sbr. d-lið 1. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008, en til vara endurskoðun á ákvörðun viðurlaga, sbr. a-lið 1. mgr. sömu greinar. Því til stuðnings vísar hann meðal annars til þess að í héraðsdómi og hinum áfrýjaða dómi hafi við mat á sönnunargildi munnlegs framburðar ekki verið gætt að reglunni um frjálst sönnunarmat dómara samkvæmt 109. gr. laga nr. 88/2008. Þá séu ekki til staðar nein sýnileg sönnunargögn, ef frá er talin matsgerð sem geti ekki haft sönnunargildi. Loks telur hann að refsing hafi verið ákveðin til muna of þung og ekki í neinu samræmi við dómaframkvæmd.
5. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggir jafnframt að verulegu leyti á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Beiðninni er því hafnað.