Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Karl Axelsson og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni leitar Gangverk ehf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 12. febrúar sama ár í máli nr. 102/2025: Gangverk ehf. gegn Rannsóknamiðstöð Íslands. Gagnaðili leggst ekki gegn beiðninni en leggur í mat Hæstaréttar hvort fyrir hendi séu lagaskilyrði til að veita áfrýjunarleyfi.

3. Í málinu er deilt um lögmæti synjunar gagnaðila á umsókn leyfisbeiðanda um staðfestingu á nánar tilgreindu þróunarverkefni, sbr. lög nr. 152/2009 um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki. Staðfesting veitir rétt til sérstaks frádráttar frá álögðum tekjuskatti. Leyfisbeiðandi höfðaði mál á hendur gagnaðila til ógildingar ákvörðunar hans.

4. Héraðsdómur sýknaði gagnaðila af kröfu leyfisbeiðanda. Rétturinn komst að þeirri niðurstöðu að ákvörðun gagnaðila um synjun staðfestingar hefði stuðst við viðhlítandi lagastoð, verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og hvorki verið ólögmæt að formi né efni. Viðhlítandi grunnur hefði verið lagður að ákvörðuninni með ítarlegri umfjöllun um umsókn leyfisbeiðanda þar sem honum hefði verið gefinn kostur á að koma að frekari sjónarmiðum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna að viðbættum frekari röksemdum.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi, einkum um hvort stjórnvöld geti, í máli sem varði ógildingu ákvarðana þeirra, byggt á málsástæðum eða lagagrundvelli sem ákvörðunin sjálf byggðist ekki á. Þá varði úrslit málsins sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda enda myndi staðfesting á verkefninu leiða til þess að hann ætti rétt á umtalsverðum skattaafslætti. Loks telur leyfisbeiðandi dóm Landsréttar bersýnilega rangan að efni. Ranglega hafi verið lagt til grundvallar í dóminum að ákvörðun gagnaðila hafi byggst á því að skilyrðum EES-réttar um hvatningaráhrif væri ekki fullnægt. Um þetta hafi rétturinn vísað til tveggja tölvupósta gagnaðila en fyrirhuguð synjun hafi þá legið fyrir í marga mánuði. Ekkert í þeim tölvupóstum sýni að gagnaðili hafi byggt á sjónarmiðum um hvatningaráhrif í EES-rétti. Þá hafi ranglega verið leyst úr sjónarmiðum um eignarhald leyfisbeiðanda á hugverkaréttindum verkefnisins.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður hvorki séð að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant né að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málsliður sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.