Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Sigurður Tómas Magnússon og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 31. mars 2026 leita VÍS tryggingar hf. leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 5. sama mánaðar í máli nr. 98/2025: VÍS tryggingar hf. gegn A. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Gagnaðili höfðaði málið á hendur leyfisbeiðanda til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir á sundlaugarsvæði. Rekstraraðili sundlaugarinnar var með ábyrgðartryggingu hjá leyfisbeiðanda. Gagnaðili krafðist þess einnig að viðurkennt yrði að hann ætti rétt á bótum úr málskostnaðartryggingu sinni hjá leyfisbeiðanda vegna reksturs málsins.

4. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fallast á kröfur gagnaðila. Viðurkenndur var réttur hans til bóta úr ábyrgðartryggingu rekstraraðila sundlaugarinnar hjá leyfisbeiðanda sem og málskostnaðartryggingu gagnaðila hjá leyfisbeiðanda. Taldi rétturinn sannað að skyldum samkvæmt reglugerð nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum hefði ekki verið fullnægt. Þá var ekki fallist á með leyfisbeiðanda að gagnaðili hefði glatað rétti sínum til bóta úr málskostnaðartryggingunni enda yrði ekki séð að hann hefði áður en mat vegna afleiðinga slyssins lá fyrir haft upplýsingar sem með réttu hefðu gefið honum tilefni til málshöfðunar.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi og varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni hans og annarra tryggingafélaga. Í Landsrétti hafi á undanförnum árum fallið margir dómar um bótaskyldu eigenda og rekstraraðila sundstaða en í þeim öllum hafi verið lögð ströng sakarábyrgð á þessa aðila sem nálgist að vera hlutlæg. Auk þess fari dómaframkvæmd Landsréttar í bága við dómaframkvæmd Hæstaréttar um ábyrgð fasteignareigenda. Þá hafi álitaefni um upphaf tilkynningarfrests vegna kröfu í málskostnaðartryggingu einnig almennt gildi. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur, einkum vegna þess að gagnaðili hafi ekki sannað hvaða dag hann hafi lent í slysi og þar með hvernig veðuraðstæður hafi verið þann dag. Þá hafi sakarmat réttarins jafnframt verið rangt.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.