Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Karl Axelsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 26. maí 2026 leitar Jónas Shamsudin leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 7. sama mánaðar í máli nr. 703/2025: Ákæruvaldið gegn Elíasi Shamsudin og Jónasi Shamsudin. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðanda var gefin að sök tilraun til fíkniefnalagabrots með því að hafa staðið að innflutningi á 347,16 g af kókaíni í sölu- og dreifingarskyni sem og fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 30 töflur af rítalíni. Þá var honum gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum með öðrum, í sölu- og dreifingarskyni, 487,8 g af amfetamíni. Leyfisbeiðandi játaði brot sín í héraði en mótmælti upptökukröfu á haldlögðu reiðufé að fjárhæð 5.000.000 króna. Ákærði féllst á að málið yrði tekið til dóms sem játningarmál og krafðist þess ekki að fram færi aðalmeðferð í því, sbr. 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008.

4. Með héraðsdómi var leyfisbeiðandi sakfelldur fyrir framangreind brot og gert að sæta fangelsi í 12 mánuði. Þá var fallist á upptöku 5.000.000 króna í reiðufé. Málinu var skotið til Landsréttar í samræmi við yfirlýsingu leyfisbeiðanda til endurskoðunar á viðurlögum. Um refsingu leyfisbeiðanda sagði meðal annars í dómi Landsrétti að ákveða bæri hana sem hegningarauka við dóm sem hann hefði hlotið fyrr á árinu 2026, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Landsréttur taldi brot hans alvarleg, varða verulegt magn hættulegra fíkniefna og beinast gegn mikilsverðum hagsmunum. Einnig var litið til þess að verulegur dráttur hefði orðið á rekstri málsins. Ekki þóttu efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um 12 mánaða fangelsisrefsingu og hún því staðfest að öðru leyti en því að til frádráttar henni kæmi gæsluvarðhald sem leyfisbeiðandi hafði sætt. Krafa leyfisbeiðanda um að hafnað yrði upptöku á fyrrgreindu reiðufé var talin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008. Taldi Landsréttur því að hún gæti ekki að réttu lagi komist að í málinu.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrlausn málsins hafi verulega almenna þýðingu um túlkun réttarheimilda og orðalags í áfrýjunarstefnu svo og að málsmeðferð Landsréttar hafi verið stórlega ábótavant. Í þessum efnum vísar hann til þess að Landsréttur hafi talið kröfu hans um höfnun á upptöku reiðufjár of seint fram komna. Í áfrýjunaryfirlýsingu leyfisbeiðanda til Landsréttar hafi komið fram að héraðsdómi væri áfrýjað í því skyni að honum yrði hnekkt þannig að refsing yrði lækkuð og skilorðsbundin. Telur leyfisbeiðandi það orðalag fela í sér kröfu um heildstæða endurskoðun viðurlagaákvörðunar. Ákæruvaldinu hafi jafnframt borið að leiðbeina ákærða betur. Málsmeðferð héraðsdóms hafi einnig verið stórlega ábótavant. Brotið hafi verið gegn skilyrðum 164. gr. laga nr. 88/2008 enda hafi engin skýlaus játning legið fyrir um upptökukröfuna. Þvert á móti hafi leyfisbeiðandi mótmælt henni. Þetta hafi átt að leiða til ómerkingar án kröfu í Landsrétti. Leyfisbeiðandi byggir einnig á því að í dómi Landsréttar felist mótsögn sem brjóti í bága við grundvallarreglur réttarfars og réttlátrar málsmeðferðar enda hafi fyrrgreindri kröfu hans í reynd verið vísað frá en rétturinn engu að síður framkvæmt efnislegt mat á rökum og gögnum leyfisbeiðanda um uppruna fjárins. Loks byggir leyfisbeiðandi á því að refsing hans hafi verið úr hófi og vísar einkum til þess að mikill dráttur hafi orðið á meðferð málsins. Þá hafi þau efni sem um ræði verið af litlum styrkleika.

6. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar. Beiðninni er því hafnað.