Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Ása Ólafsdóttir, Björg Thorarensen og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 20. nóvember 2025 leitar A leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 13. sama mánaðar í máli nr. 904/2024: Vörður tryggingar hf. gegn A. Gagnaðili leggur í mat Hæstaréttar hvort orðið skuli við beiðninni.

3. Málið lýtur að ágreiningi aðila um hvaða tekjuviðmið beri að leggja til grundvallar ákvörðun bóta til leyfisbeiðanda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2019. Deilt er um hvort miða skuli við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skuli árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar.

4. Með héraðsdómi var fallist á kröfu leyfisbeiðanda um að meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Landsréttur taldi á hinn bóginn að námslok hefðu ekki verið fyrirsjáanleg á slysdegi og því ekki tilefni til að víkja frá lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna. Kom þar fram að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði því verið slegið föstu að þegar tjónþoli er við nám og verður fyrir slysi, en er ekki kominn svo langt á veg að námslok séu fyrirsjáanleg, eigi regla 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við. Þá væri dómaframkvæmd Hæstaréttar skýr um að námslok teldust ekki fyrirsjáanleg þegar tjónþoli hefði aðeins lokið um helmingi náms og væri þá litið til náms í heild sinni, bæði bóklegs og verklegs hluta ef því væri að skipta. Leyfisbeiðandi hefði á slysdegi lokið tæplega helmingi námseininga til að ljúka náminu og var því fallist á með gagnaðila að uppgjör á tjóni hennar færi eftir 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

5. Leyfisbeiðandi byggir aðallega á því að réttaróvissa leiði af dómi Landsréttar og túlkun hans á dómi Hæstaréttar 1. nóvember 2023 í máli nr. 17/2023 sem héraðsdómur hafi túlkað með öðrum hætti. Vegna þessa misræmis sé nauðsynlegt að Hæstiréttur skeri úr um þann vafa sem ríki um ágreiningsefnið. Mikilvægt sé að tryggja samræmda og fyrirsjáanlega réttarframkvæmd og hafi úrslit málsins þannig verulegt almennt gildi. Málið varði auk þess mikilsverða hagsmuni leyfisbeiðanda.

6. Að virtum gögnum málsins verður litið svo á að dómur í því kunni að hafa verulegt almennt gildi um þau atriði sem leyfisbeiðandi byggir á þannig að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því samþykkt.