Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Ása Ólafsdóttir og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

2. Með beiðni 3. desember 2025 leitar Páll Þórhallsson leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 27. nóvember sama ár í máli nr. 1005/2024: Landsbankinn hf. gegn Páli Þórhallssyni. Gagnaðili leggst ekki gegn beiðninni.

3. Í máli þessu deila aðilar um greiðsluskyldu gagnaðila samkvæmt lögum nr. 114/2021 um greiðsluþjónustu vegna óheimillar notkunar þriðja aðila á debetkorti leyfisbeiðanda og PIN-númeri í París 14. janúar 2023. Með héraðsdómi var krafa leyfisbeiðanda tekin til greina og gagnaðili dæmdur til að greiða honum nánar tiltekna fjárhæð. Með hinum áfrýjaða dómi var gagnaðili hins vegar sýknaður. Niðurstaða Landsréttar var byggð á frásögn leyfisbeiðanda um að debetkortið hefði verið í sérstakri buddu í hliðarvasa sem rennt hefði verið fyrir. Þá vissi hann ekki hvernig annar aðili hefði komist yfir kortið og PIN-númer þess sem var notað við úttektir. Á grundvelli lýsingar leyfisbeiðanda komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að leyfisbeiðandi hefði sýnt af sér stórfellt gáleysi við notkun og varðveislu debetkortsins og öryggisskilríkja, sbr. 3. mgr. 80. gr. laga nr. 114/2021. Var honum því með vísan til 4. mgr. 80. gr. sömu laga gert að bera tjón vegna hinna óheimilu úttekta sjálfur.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi og fordæmisgildi um stórfellt gáleysi notanda greiðsluþjónustu, sbr. 3. mgr. 78. gr. og 3. mgr. 80. gr. laga nr. 114/2021. Ekki hafi reynt á sambærilegt álitaefni fyrir íslenskum dómstólum, en slík ágreiningsefni komi oft fyrir úrskurðarnefnd um viðskipti við fjármálafyrirtæki. Þannig hafi mikla þýðingu fyrir fjármálafyrirtæki og neytendur að fyrir liggi skýrt fordæmi Hæstaréttar um réttindi og skyldur þeirra. Þá vekur leyfisbeiðandi athygli á því að Landsréttur veitti gagnaðila áfrýjunarleyfi í málinu en hann reisti beiðni sína þar um einkum á því að dómur í málinu hefði verulegt almennt gildi. Leyfisbeiðandi reisir beiðni sína ekki á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, en telur þó nánar tilgreinda annmarka vera á honum og forsendur hans óljósar.

5. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.