Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Sigurður Tómas Magnússon og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 2. júní 2026 leitar A leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 7. maí sama ár í máli nr. 344/2025: VÍS tryggingar hf. gegn A. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Málið lýtur að kröfu leyfisbeiðanda um viðurkenningu á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu, sem vinnuveitandi hennar hafði hjá gagnaðila, vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún var við vinnu sína að aflesta tengivagn vöruflutningabifreiðar. Í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti en eitt þeirra féll á leyfisbeiðanda.

4. Með héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Landsrétti, var fallist á málsástæðu leyfisbeiðanda um sakarábyrgð vinnuveitanda. Taldi dómurinn óhjákvæmilegt að láta hann bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðaði ástand þess farms sem um ræddi og hvernig brettunum hefði verið stillt upp. Var vinnuveitandinn því talinn bera sakarábyrgð á tjóni leyfisbeiðanda vegna slyssins. Leyfisbeiðandi var á hinn bóginn látin bera helming tjóns síns sjálf á grundvelli 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna stórkostlegs gáleysis.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni og vísar meðal annars til þess að niðurstaða hans um meðábyrgð hennar fari ekki saman við niðurstöðu um sakarábyrgð vinnuveitanda. Auk þess hafi ekkert viðurkennt verklag verið fyrir hendi í umrætt sinn og ekki forsendur til að láta leyfisbeiðanda bera meðábyrgð á þeim grundvelli að hafa ekki fylgt slíku verklagi. Þá hafi verið gengið of langt með því að skerða bætur hennar um helming. Hún hafi verið ung að árum og óreynd í starfi á slysdegi. Leyfisbeiðandi byggir einnig á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi um skýringu 23. gr. a skaðabótalaga. Löggjafinn hafi með lögfestingu ákvæðisins ráðgert að farið yrði varlega í skerðingu bóta til starfsmanna fyrir líkamstjón vegna vinnuslysa. Framkvæmd Landsréttar í fyrirliggjandi máli sem og öðrum víki frá því sem lagt hafi verið upp með af löggjafanum. Þörf sé á því að Hæstiréttur leggi línur um hvernig beita beri ákvæðinu.

6. Að virtum gögnum málsins verður litið svo á að dómur í því kunni að hafa verulegt almennt gildi um skilyrði meðábyrgðar starfsmanns vegna líkamstjóns í vinnuslysum samkvæmt 23. gr. a skaðabótalaga þannig að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því samþykkt.