Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ólafur Börkur Þorvaldsson og Sigurður Tómas Magnússon.

2. Með beiðni 31. mars 2026 leita Hafsteinn Einar Ágústsson og Svandís Alexía Sveinsdóttir leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 5. mars 2026 í máli nr. 109/2025: Katrín Vilhelmína Tómasdóttir gegn Svandísi Alexíu Sveinsdóttur og Hafsteini Einari Ágústssyni og gagnsök. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Ágreiningur aðila lýtur að því hvort fasteign sem leyfisbeiðendur keyptu af gagnaðila hafi verið haldin göllum í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Í málinu liggja fyrir tvær matsgerðir, annars vegar löggilts fasteignasala og hins vegar byggingartæknifræðings og húsasmíðameistara. Aðilar deila meðal annars um það hvort tjón leyfisbeiðenda eigi að miða við kostnað af því að bæta úr göllunum samkvæmt síðastnefndri matsgerð eða ætlaða rýrnun á verðmæti fasteignarinnar vegna ágalla samkvæmt matsgerð löggilts fasteignasala.

4. Með héraðsdómi var fallist á málatilbúnað leyfisbeiðenda og gagnaðila gert að bæta þeim tjón sem nam verðmætisrýrnun fasteignarinnar samkvæmt fyrrgreindri matsgerð löggilts fasteignasala. Í dómi Landsréttar var hins vegar komist að þeirri niðurstöðu að með þeirri matsgerð hefðu ekki verið færðar fullnægjandi sönnur á ætlað tjón leyfisbeiðenda umfram þann kostnað af úrbótum sem matsgerð byggingartæknifræðings og húsasmíðameistara kvað á um. Taldi rétturinn að kostnaður vegna úrbóta samkvæmt síðarnefndu matsgerðinni væri undir þeim gallaþröskuldi sem miðað hefði verið við í dómaframkvæmd að galli þyrfti að ná til þess að hann teldist rýra verðmæti eignar svo nokkru varði í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002. Gagnaðili var því sýknaður af kröfum leyfisbeiðenda.

5. Leyfisbeiðendur byggja á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi, einkum um reglur og skilyrði afsláttar vegna galla á fasteign samkvæmt 2. mgr. 41. gr. laga nr. 40/2002 og um þýðingu matsgerða dómkvaddra manna um verðmætisrýrnun við ákvörðun afsláttar að tiltölu. Þá telja leyfisbeiðendur að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur. Loks byggja þau á því að málið varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni þeirra.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilsvæga hagsmuni leyfisbeiðenda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.