Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Karl Axelsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 20. maí 2026 leitar Elías Shamsudin leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 7. sama mánaðar í máli nr. 703/2025: Ákæruvaldið gegn Elíasi Shamsudin og Jónasi Shamsudin. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðanda var gefið að sök fíkniefna- og vopnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 506,9 g af amfetamíni í sölu- og dreifingarskyni sem og skammbyssu. Honum var jafnframt gefið að sök að hafa á sama tíma haft í vörslum sínum með öðrum, í sölu- og dreifingarskyni, 487,8 g af amfetamíni. Leyfisbeiðandi játaði brot sín í héraði og var farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008.

4. Með héraðsdómi var leyfisbeiðandi sakfelldur fyrir þau brot sem honum voru gefin að sök í ákæru og gert að sæta fangelsi í 12 mánuði. Málinu var skotið til Landsréttar í samræmi við yfirlýsingu leyfisbeiðanda til endurskoðunar á viðurlögum. Um refsingu leyfisbeiðanda sagði meðal annars í dómi Landsréttar að ákveða bæri hana sem hegningarauka við dóm sem hann hefði hlotið fyrr á árinu 2026, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Landsréttur taldi brot hans alvarleg, varða verulegt magn hættulegra fíkniefna og beinast gegn mikilsverðum hagsmunum. Einnig var litið til þess að verulegur dráttur hefði orðið á rekstri málsins. Ekki þóttu efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um 12 mánaða fangelsisrefsingu og hún því staðfest að öðru leyti en því að til frádráttar henni kæmi gæsluvarðhald sem leyfisbeiðandi hafði sætt.

5. Leyfisbeiðandi byggir málskotsbeiðni sína á a-lið 1. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Í þeim efnum vísar hann til þess að mál hans hafi tafist í meðförum lögreglu og engin skýring liggi fyrir á drætti málsins. Á grundvelli 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, eigi hann rétt á að fá skorið úr ákæru á hendur sér innan hæfilegs tíma fyrir óháðum dómstól. Af héraðsdómi og dómi Landsréttar verði ekki ráðið að tekið hafi verið tillit til tafa í málinu þótt lítillega hafi verið minnst á þær í dómunum. Ekki nægi að vísa einungis til dráttar á meðferð máls við ákvörðun refsingar heldur verði refsing að bera þess merki að litið hafi verið til hans. Þá vísar leyfisbeiðandi til þess að málið varði mjög mikilsverða hagsmuni hans vegna breyttra haga. Brýnt sé að málið hljóti endurskoðun Hæstaréttar um ákvörðun viðurlaga.

6. Skilja verður beiðni leyfisbeiðanda meðal annars svo að hann telji dóm Landsréttar bersýnilega rangan, sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar. Beiðninni er því hafnað.