Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Karl Axelsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni leitar Jakob Adolf Traustason leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að áfrýja dómi Landsréttar 5. febrúar sama ár í máli nr. 618/2024: Jakob Adolf Traustason gegn Sigurði G. Guðjónssyni og SGG lögstofu ehf. Gagnaðilar leggjast gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðandi höfðaði mál á hendur gagnaðilum til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann varð fyrir í tengslum við fyrningu nánar tilgreindrar kröfu. Byggði hann á því að gagnaðili Sigurður hefði sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi, bæði með athöfnum og athafnaleysi, í störfum sínum fyrir leyfisbeiðanda, sem leitt hefði til þess að krafan tapaðist. Í þeim efnum vísaði leyfisbeiðandi einkum til þess að hann hefði annars vegar látið hjá líða að höfða gagnsök í nánar tilgreindu máli og hins vegar fallið frá kröfu um frávísun sama máls án vitneskju og samþykkis leyfisbeiðanda. Orsakatengsl hefðu verið milli saknæmrar háttsemi gagnaðila og tjóns leyfisbeiðanda og tjónið verið sennileg afleiðing háttseminnar.

4. Með héraðsdómi voru gagnaðilar sýknaðir af kröfum leyfisbeiðanda. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms og taldi leyfisbeiðanda ekki hafa fært sönnur á að gagnaðilar bæru ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir er skaðabótakrafa hans fyrndist. Meðal annars var vísað til þess að gagnaðili hefði ekki sýnt af sér saknæmt athafnaleysi með því að hafa ekki höfðað gagnsök í fyrrgreindu máli auk þess sem rétturinn taldi engu skipta að fallið hefði verið frá frávísunarkröfu í sama máli. Leyfisbeiðandi hefði þannig ekki sýnt fram á orsakatengsl milli þess að fallið hefði verið frá frávísunarkröfunni og þess tjóns sem hann varð fyrir er skaðabótakrafa hans fyrndist.

5. Leyfisbeiðandi byggir á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi enda varði það almannahagsmuni að vandað sé til verka í dómaframkvæmd. Auk þess varði úrslit málsins sérstaklega mikilvæga hagsmuni hans, svo sem fjárhagslega og sálræna. Þá byggir leyfisbeiðandi einnig á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi og efni. Um það vísar hann meðal annars til þess að Landsréttur hafi ekki tekið afstöðu til allra krafna og málsástæðna leyfisbeiðanda, svo sem um ómerkingu héraðsdóms og lækkun eða niðurfellingu málskostnaðar í héraði. Auk þess hafi verið byggt á málsástæðum sem ekki var haldið fram. Landsréttur hafi jafnframt komist að rangri niðurstöðu og byggt á atriðum sem ekkert erindi ættu inn í málið.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málslið sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.