Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Ása Ólafsdóttir og Karl Axelsson.

2. Með beiðni 19. janúar 2026 leitar Amir Ben Abdallah leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 11. desember 2025 í máli nr. 373/2025: Ákæruvaldið gegn Amir Ben Abdallah og X. Leyfisbeiðanda var birtur dómurinn 22. desember sama ár. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðandi og meðákærði voru ákærðir fyrir nauðgun með því að hafa haft samræði við brotaþola, án hennar samþykkis, beitt hana ólögmætri nauðung og notfært sér ölvunarástand hennar þannig að meðákærði hafði fyrst við hana samræði og leyfisbeiðandi nokkru síðar en brotaþoli gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Var háttsemi þeirra í ákæru talin varða við 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Báðir voru þeir sakfelldir samkvæmt ákæru í héraði og gert að sæta fangelsi í tvö og hálft ár. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu beggja en refsing þeirra þyngd og hún ákveðin fangelsi í þrjú ár.

4. Leyfisbeiðandi byggir einkum á því að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi og efni og ástæða sé til að ætla að málsmeðferð fyrir réttinum hafi verið stórlega ábótavant. Í þeim efnum vísar hann til þess að sannað sé með tveimur myndbandsupptökum, staðföstum og trúverðugum framburði leyfisbeiðanda, meðákærða og nánar tilgreinds vitnis að leyfisbeiðandi hafi ekki brotið gegn brotaþola í umrætt sinn. Mat Landsréttar á trúverðugleika framburðar leyfisbeiðanda og brotaþola hafi verið rangt og mikilvægt að fá úrlausn Hæstaréttar um hvort aðferðafræði Landsréttar við sönnunarmat hafi verið lögum samkvæmt.

5. 5. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggir jafnframt fyrst og fremst á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Beiðninni er því hafnað.