Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Sigurður Tómas Magnússon, Ólafur Börkur Þorvaldsson og Skúli Magnússon.

2. Með beiðni 8. apríl 2026 leita Arnar Hauksson, Jón Einar Eyjólfsson og Pétur Árni Jónsson leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 12. mars sama ár í máli nr. 65/2025: Arnar Hauksson, Jón Einar Eyjólfsson og Pétur Árni Jónsson gegn Hjálmari Friðrikssyni. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Leyfisbeiðendur höfðuðu mál á hendur gagnaðila og kröfðust þess að nánar tilgreind ummæli sem hann hafði viðhaft í frétt á netmiðli yrðu dæmd dauð og ómerk auk miskabóta. Þá kröfðust þeir þess að forsendur og niðurstaða dómsins yrði birt á vefsvæði netmiðilsins.

4. Með héraðsdómi var gagnaðili sýknaður af öllum kröfum leyfisbeiðenda. Landsréttur féllst á með héraðsdómi að við heildstætt mat á ummælum gagnaðila yrði að leggja til grundvallar að þau hefðu verið liður í almennri þjóðfélagsumræðu um aðstæður og aðbúnað erlends verkafólks hér á landi, einkum búsetuaðstæður þess. Umræða um þessi atriði ætti erindi við almenning og mikilvægt væri að hún færi fram. Gagnaðili hefði tengt leyfisbeiðendur við ummælin en óumdeilt væri að þeir hefðu á undanförnum árum, í gegnum hlutafélög í eigu þeirra, rekið starfsmannaleigur og leigt út húsnæði til erlends verkafólks. Þá væri ljóst að ummælin hefðu lotið að þátttöku leyfisbeiðenda í umsvifamikilli starfsemi en ekki einkalífi þeirra. Var héraðsdómur staðfestur.

5. Leyfisbeiðendur byggja á því að úrslit málsins hafi verulegt almennt gildi og varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni þeirra enda lúti það að mörkum tjáningarfrelsis og friðhelgi einkalífs. Þá byggja þeir á því að ástæða sé til að ætla að málsmeðferð Landsréttar hafi verið stórlega ábótavant og dómur réttarins bersýnilega rangur að formi og efni. Ummæli gagnaðila hafi falið í sér staðhæfingar um staðreyndir en ekki gildisdóm. Hann hafi í skrifum sínum um þá ekki verið að fjalla um almenn mikilvæg þjóðfélagsmál og verið í vondri trú. Gagnaðili hafi ekki sýnt fram á að ummæli hans eigi sér nægilega stoð í staðreyndum sem réttlæti þau. Loks sé rökstuðningi Landsréttar áfátt og ekki tekin afstaða til allra málsástæðna leyfisbeiðenda.

6. Að virtum gögnum málsins verður hvorki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðenda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður hvorki séð að málsmeðferð fyrir Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant né að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að formi eða efni, sbr. 4. málsliður sömu málsgreinar. Beiðni um áfrýjunarleyfi er því hafnað.