Sár
Áhrif á blóðgjöf
Smásár og rispur í húð eru oftast engin hindrun fyrir blóðgjöf. Gefa má blóð ef sárið er lítið, þurrt og engin merki sýkingar.
Yfirborðssár, t.d. nuddsár/rispur/fleiður: Má gefa blóð.
Sár sem ekki eru með merki sýkingar: Má gefa blóð.
Sár sem var saumað: Má gefa blóð daginn eftir að saumar hafa verið teknir, ef sárið er þurrt og gróið.
Munnangur: Má ekki gefa blóð á meðan munnangur er til staðar.
Undantekningar og athugasemdir
Nánar:
Meta þarf vandlega í hverju tilviki sár sem eru sýkt með roða, bólgu, greftri og yfirborðshita.
Smásár með lítilsháttar greftri er mögulegt að samþykkja, t.d unglingabólur með litlum graftrarnöbbum eða sár með greftri við naglaband, þar sem mestur hluti fingurs er án sýkingareinkenna.
Sýkt sár sem gefa almenn einkenni: Má ekki gefa blóð.
Sár eftir skurðaðgerð: Má gefa blóð svo framarlega sem orsök skurðaðgerðarinnar er samþykkt og saumar hafa verið teknir, sárið vel gróið og engin merki sýkingar.
Til fróðleiks:
Sýktu sári eða fleiðri getur fylgt hætta á sýkingu sem getur borist í blóðrásina. Bakteríur í blóði geta fjölgað sér í blóðpoka eftir söfnun. Séu bakteríur til staðar í blóðeiningu getur það haft mjög alvarlegar afleiðingar fyrir blóðþega.
Síendurtekin sár eða fleiður geta hugsanlega tengst undirliggjandi ástandi, til dæmis sjálfsónæmissjúkdómi.
Lykilorð: Sár, smárispur, yfirborðssár, smásár, sýkt sár, munnangur
Gildir frá: 14. apríl 2026
