Dómasafn gefið út af dómstólum

Ákærði var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og gert að sæta fangelsi í 90 daga, auk þess sem ævilöng svipting ökuréttar var áréttuð.

Ákærða sakfelld fyrir umboðssvik og dæmd til þriggja mánaða fangelsisvistar en fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið. Ákærðu gert að greiða brotaþola skaðabætur og málskostnað.

Ákærði var sakfelldur fíkniefnalagabrot, nytjastuld, akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna og akstur sviptur ökurétti og gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði, en brotið var hegningarauki við fyrri dóm.

Stefndi, íslenska ríkið, hafði viðurkennt bótaskyldu fyrir leit í bifreið og boðið stefnanda 25.000 kr. í bætur. Stefnandi taldi miska sinn meiri þar eð hann hefði verið barn að aldri þegar leitin fór fram. Hann ætti því rétt á hærri bótum en þeirri fjárhæð sem stefndi bauð. Dómurinn taldi að 25.000 kr. væri hæfileg bótafjárhæð fyrir leit í hanskahólfi sem stefnandi hafði leyft. Ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram á að sá þroski sem hann hefði hugsanlega tekið út á þeim 24 dögum sem eftir lifðu þar til hann náði sjálfræðisaldri að lögum hefði verið svo umtalsverður að hann hefði 12. janúar 2022, þegar hann varð 18 ára, orðið fyrir minna áfalli við það að leyfa lögreglu að líta í hanskahólf bifreiðar sem hann hafði umráð yfir en því áfalli sem hann segðist hafa orðið fyrir af þeim sökum 19. desember 2021.

Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás og dæmdur til að sæta fangelsi í 30 daga. Fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið. Ákærða var gert að greiða brotaþola skaðabætur.

A krafði B um greiðslu skuldar samkvæmt reikningi sem hann kvað til kominn vegna viðgerðavinnu við fasteignir sem B hafði byggt og selt. Í dómi héraðsdóms kom fram að fjögur ár hefðu liðið frá afhendingu eignanna og þar til A gaf út reikninginn sem um ræddi. A hefði ekki sýnt fram á að vinna við fasteignirnar hefði verið gerð á vegum og með samþykki B auk þess sem umfang vinnunnar sem A gerði kröfu um að fá greidda taldist ekki samrýmast því sem fram kom í gögnum málsins og framburði vitna. Var það mat dómsins að fyrirsvarsmaður A, sem jafnframt hafði verið byggingastjóri framkvæmdanna, hefði ráðist í viðkomandi vinnu að eigin frumkvæði og á eigin kostnað. Var B því sýknaður af kröfunni.

.

Ákærði var sakfelldur fyrir fjársvik, með því að hafa án heimildar tekið út vörur í verslunum í gegnum viðskiptareikning annars manns.

Íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun embættis landlæknis var felld úr gildi þar sem hana skorti lagastoð.

Aðilar sömdu um að stefnandi fengi gegn endurgjaldi að halda hryssu í eigu stefndu undir stóðhest og að stefnandi skyldi eignast folaldið sem við það kynni að verða til. Hryssan varð fylfull og stefnandi greiddi stefndu umsamið endurgjald. Næsta vor kastaði hryssan folaldi sem gekk síðan undir henni um sumarið og fram á haustið. Um haustið var folaldið með móður sinni í beitarhólfi á vegum stefndu, slasaðist þar illa og dýralæknir tók ákvörðun um að aflífa það. Deilt var um hvort stefndu bæri að bæta stefnanda tjón sem stefnandi varð fyrir vegna þessa með greiðslu skaðabóta, auk miskabóta. Meirihluti dómenda komst að niðurstöðu um að sýkna stefndu. Sú niðurstaða byggðist á því að samningur aðila hefði lotið að leigu á hryssunni í framangreindum tilgangi en ekki kaupum á folaldinu. Því ættu ekki við reglur laga nr. 48/2003 um neytendakaup eða laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um galla á söluhlut, greiðsludrátt eða áhættuskipti við afhendingu söluhlutar. Þá var talið að ekkert væri fram komið um að aðbúnaði hefði verið áfátt í beitarhólfinu þar sem folaldið slasaðist. Einnig var hafnað kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta úr hendi stefndu. Einn dómenda var ósammála niðurstöðu meirihluta dómsins og taldi að fallast bæri á kröfu stefnanda um greiðslu stefndu á bótum sem næmu ætluðu verðmæti folaldsins samkvæmt niðurstöðu dómkvadds matsmanns þar að lútandi. Í séráliti dómarans kemur fram sú afstaða að líta beri á samning aðila sem pöntunarkaup en ekki leigusamning. Áhætta af folaldinu, sem ekki hefði verið afhent stefnanda þegar það var aflífað, hefði hvílt á stefndu, sbr. 13. og 14. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Stefnandi ætti því rétt til skaðabóta úr hendi stefndu samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 24. gr., sbr. d-lið 1. mgr. 19. gr., og 52. gr. sömu laga.