Dómasafn gefið út af dómstólum

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að L afhenti verjanda hans nánar tilgreind gögn í máli X.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en tímalengd þess stytt til samræmis við fyrirætlanir um lok rannsóknar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem BR var heimilað að vista dóttur A utan heimilis til nánar tilgreinds tíma.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestur var nánar tiltekinn úrskurður umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum um vistun barns utan heimilis. Þar sem kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, var liðinn þegar kæran barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að fram færu opinber skipti til fjárslita milli hans og A. Ágreiningur aðila laut að því hvort bú þeirra skyldi tekið til opinberra skipta til fjárslita hér á landi í tengslum við hjúskaparslit þeirra eða í Bretlandi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði hvorki sýnt fram á að reglur alþjóðlegs einkamálalréttar gætu leitt til þess að málshöfðun hennar í Bretlandi gæti leitt til þess vísa bæri kröfu B frá dómi hér á landi né að komist hefði á samningur milli aðila um að leysa bæri úr ágreiningi málsins í því ríki. Þá kom fram að samkvæmt 1. mgr. 101. gr. laga nr. 20/1991 skyldi krafa um opinber skipti beint til héraðsdóms í því umdæmi þar sem aðilarnir eiga eða áttu síðast sameiginlegt lögheimili, nema þeir semji um annað. Við mat á því hvar aðilar áttu síðast sameiginlegt lögheimili bæri að líta til þess hvar þau höfðu fasta búsetu, sbr. 1. og 2. mgr. 2. gr. laga nr. 80/2018 um lögheimili og aðsetur. Í málinu var óumdeilt að síðasta skráða lögheimili aðila hér á landi var á nánar tilgreindum stað í Reykjavík og að þau hafi bæði haft fasta búsetu þar fram á síðari hluta árs 2024. Aftur á móti byggði A á því að þar sem síðasta sameiginlega búseta þeirra hafi verið í Bretlandi frá nóvember 2024 hafi lögheimili aðila í reynd verið þar í landi. Að virtum gögnum málsins, og með hliðsjón af atvikum að öðru leyti, svo sem þeim var lýst í hinum kærða úrskurði, lagði Landsréttur til grundvallar að síðasta sameiginlega lögheimili og föst búseta aðila hafi verið á Íslandi og því hafi B verið rétt að krefjast skipta þar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli lögreglustjórans í Vestmannaeyjum á hendur X var vísað frá dómi. Hafði héraðsdómur komist að þeirri niðurstöðu að lögreglustjóri hefði gefið X réttmæta ástæðu til að draga hlutdrægni lögreglustjórans í efa. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ákvörðun lögreglustjóra í tilgreindu stjórnsýslumáli væri ekki til endurskoðunar í málinu og ekki lægi enn fyrir niðurstaða kærumáls til ráðherra vegna þeirrar ákvörðunar. Málsástæður Á um að lögreglustjóri hefði við meðferð þess máls brotið í bága við tilgreindar reglur stjórnsýslulaga nr. 37/1993 gætu því ekki komið til skoðunar við mat á hæfi hans. Þá leiddi það eitt og sér ekki til vanhæfis lögreglustjóra til að ákæra í máli þótt hann hefði áður tekið ákvörðun í stjórnsýslumáli sem varðaði sömu atvik. Þá var ekki fallist á að vegna tilgreindra ummæla lögreglustjóra væru fyrir hendi atvik eða aðstæður sem væru til þess fallnar að draga óhlutdrægni hans með réttu í efa. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Með hinum kærða úrskurði var staðfest ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að endursenda sóknaraðila lögbannsbeiðni hans. Með lögbannsbeiðninni krafðist sóknaraðili þess að lögbann yrði lagt við því að varnaraðili afhjúpi, dreifi, afhendi, geri aðgengilegt og/eða noti í starfsemi sinni eða þjónustu, eða hagnýti í eigin þágu eða í þágu þriðja aðila með öðrum hætti nánar tiltekin trúnaðargögn í eigu sóknaraðila, kóða og annað höfundavarið efni og viðskiptaleyndarmál. Í hinum kærða úrskurði sem Landsréttur staðfesti þótti skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 9. gr. laga nr. 131/2020 um viðskiptaleyndarmál, fyrir lögbanni ekki fullnægt.