Í málinu var deilt um hvort forkaupsréttur stefnanda hafði orðið virkur í kjölfar kaupsamnings stefndu um fjórðungs eignarhlut í tilteknum lóðum, sumarhúsi og landsvæði og því sem þeim fasteignum fylgdi. Stefnanda hafði verið boðið að neyta forkaupsréttar að hinu selda í samræmi við 7. gr. d jarðarlaga nr. 81/2004 og ákvað með vísan til þess ákvæðis að nýta forkaupsrétt sinn og ganga inn í kaupin. Til álita kom einkum hvort til forkaupsréttar hafi stofnast samkvæmt jarðalögum eða á grundvelli löggernings. Byggt var á því af hálfu stefndu að forkaupsréttur stefnanda yrði ekki leiddur af 7. gr. d jarðarlaga, enda hafi ekki verið um að ræða jarðir í skilningi 2. gr. sömu laga. Engu að síður var fallist á með stefnanda að til löggernings hafi stofnast um nýtingu forkaupsréttarins, enda hafi forkaupsréttur verið boðinn stefnanda sem hafi ákveðið að ganga inn í kaupin á grundvelli þess boðs. Þá reyndi einnig á hvort stefndu hafi verið óheimilt að ráðstafa eignum þeim sem kaupsamningurinn tók til vegna vanheimildar. Ekki var fallist á þær málsástæður stefndu. Voru kröfur stefnanda því teknar til greina.