Dómasafn gefið út af dómstólum

Stefnandi höfðaði mál gegn stefnda og krafðist ógildingar á strandsvæðisskipulagi Vestfjarða 2022 auk viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna samþykktar skipulagsins. Stefndi krafðist frávísunar málsins frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms var talið að stefnanda skorti lögvarða hagsmuni af ógildingu skipulagsins í heild og að viðurkenningarkrafa hans um bótaskyldu væri vanreifuð og óskýr. Var málinu því vísað frá dómi.

Leigusali höfðaði mál gegn leigutaka vegna vangoldinna leigugreiðslna samkvæmt tímabundnum leigusamningi um atvinnuhúsnæði. Ekki var krafist frávísunar en í greinargerð stefnda og við munnlegan málflutning var byggt á því að málið væri vanreifað, m.a. sökum þess stefnandi hefði enga grein gert fyrir innborgunum stefnda á vanskilakröfur. Við aðalmeðferð málsins skýrðist að innborganir stefnda teldust óumdeildar en þrátt fyrir það leitaðist stefnandi ekki við að skýra hvernig þeim hefði verið varið inn á vanskilakröfur samkvæmt samningnum. Þar sem ófært var talið að slá neinu föstu um hvert væri raunverulegt umfang vanefnda stefnda, óháð öðrum efnisvörnum hans, var málinu vísað frá dómi, án kröfu, með vísan til d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Stefnendur áttu samtals 2,45% eignarhhlut í Löxum eignarhaldsfélagi ehf. Þeir stefndu annars vegar stærsta hluthafa félagsins og hins vegar endurskoðunarfyrirtæki og kröfðust skaðabóta úr hendi þeirra. Krafan var í grunninn byggð á því að stefnendur hefðu, sem minni hluthafar, verið hlunnfarnir við sölu Laxa eignarhaldsfélags ehf. á eignarhlutum þess félags í Löxum Fiskeldi ehf. og Búlandstindi ehf. til norska félagsins Ice Fish Farm AS í maí 2022. Stefndu voru sýknaðir af skaðabótakröfu stefnenda, einkum þar sem ekki var fallist á það með stefnendum að eignir Laxa eignarhaldsfélags ehf. hefðu verið seldar á undirverði og að stefnendur hefðu þannig orðið fyrir tjóni.

Ákærðu voru sakfelldir fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás í félagi. Annar ákærði var einnig sakfelldur fyrir minni háttar líkamsáras og hinn fyrir fíkniefnalagabrot. Refsing ákærðu var skilorðsbundin.

Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar heilbrigðisráðuneytisins, dags. 24. október 2025, sem staðfesti ákvörðun Landlæknis um að svipta stefnanda starfsleyfi

Stefndu voru, sem erfingjar við einkaskipti á dánarbúi föður þeirra, sýknaðir af fjárkröfu stefnanda sem átti rót að rekja til umdeilds reiknings vegna smíðavinnu stefnanda fyrir föður þeirra fyrir andlát hans. Niðurstaðan byggðist einkum á því að stefnanda hefði ekki tekist sönnun fyrir réttmæti reikningsins og að hann hefði sýnt af sér tómlæti vegna þeirrar ætluðu kröfu sem reikningurinn varðaði.

Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot. Var honum gert að greiða sekt í ríkissjóð og sæta sviptingu ökuréttar.

Ákærði var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot. Var honum dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í 15 daga.

Deilt var um gildi tveggja stjórnvaldsákvarðana tengdum áformum stefnda Landsvirkjunar um að reisa vatnsaflsvirkjunina (raforkuverið) Hvammsvirkjun í neðri hluta Þjórsár en þær fyrirhuguðu framkvæmdir hafa áður verið til umfjöllunar í dómi Hæstaréttar 9. júlí 2025 í máli nr. 11/2025. Annars vegar var með síðari dómkröfu stefnenda deilt um gildi úrskurðar úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála 15. febrúar 2018 þar sem staðfest var ákvörðun Skipulagsstofnunar 16. desember 2015, samkvæmt 12. gr. þágildandi laga nr. 106/2000, um endurskoðun matsskýrslu Landsvirkjunar frá árinu 2003 en ákvörðunin fól í sér að ekki þyrfti að endurskoða matsþættina vatnalíf og vatnafar. Frávísunarkröfu íslenska ríkisins o.fl. sem laut aðeins að þeirri dómkröfu var hafnað í dóminum en málið, sem rekið var sem flýtimeðferðarmál, var flutt í einu lagi um formhlið og efnishlið þess. Í efnisþætti málsins voru stefndu sýknaðir af kröfu um ógildingu úrskurðarins, m.a. með vísan til þess að með forsendum nefnds dóms Hæstaréttar hefði verið leyst efnislega og með bindandi hætti úr málsástæðum stefnenda er lutu að umhverfismatsferlinu, sbr. meginreglu 1. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þá var talið að 5. mgr. 101. gr. sömu laga girti fyrir að nýjar málsástæður, sem tilefni hefði verið til að hafa uppi um það efni í fyrra dómsmáli, kæmust að í máli þessu. Sú regla var þó ekki talin girða fyrir að leyst yrði úr öðrum málsástæðum stefnenda sem ekki var talið einsýnt að tilefni hefði verið til að hafa uppi í hinu fyrra máli. Hins vegar var með fyrri dómkröfu stefnenda deilt um gildi ákvörðunar Umhverfis- og orkustofnunar 12. desember 2025 um útgáfu virkjunarleyfis fyrir Hvammsvirkjun, þar sem jafnframt var veitt heimild til að breytingar á vatnshlotunum Þjórsá 1 og Þverá samkvæmt 18. gr. laga nr. 36/2011 um stjórn vatnamála. Stefndu voru einnig sýknaðir af þeirri dómkröfu. Málskostnaður var þó felldur niður með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Ákærði, sem játaði brot sitt, dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir kynferðisbrot og gert að sæta upptöku.