Dómasafn gefið út af dómstólum

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði.

Málið varðaði ágreining A og B, undir opinberum skiptum til fjárslita vegna hjónaskilnaðar þeirra. Málsaðilar deildu meðal annars um hvort að tilgreind fasteign, sem var hjúskapareign A, skyldi haldið utan skipta, og um viðmiðunardag skipta. Í samræmi við ákvæði 1. mgr. 104. gr. laga nr. 20/1991 staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að viðmiðunardagur skipta skyldi vera sá dagur sem sýslumaður tók fyrst fyrir umsókn aðila um leyfi til skilnaðar að borði og sæng. Jafnframt taldi Landsréttur að fjárhagsleg og félagsleg samstaða hefði verið með málsaðilum á samvistartíma og því yrði ekki vikið frá meginreglu hjúskaparlaga um helmingaskipti. Enn fremur staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að sá kostnaður sem A hefði haft af rekstri hinnar tilgreindu fasteignar skyldi koma til frádráttar kröfu B. Auk þess skyldi leigutekjum sem A hefði haft af eigninni skipt að jöfnu milli aðila. Að lokum var kröfu B um húsaleigu vísað frá héraðsdómi þar sem hún þótti ekki studd viðhlítandi gögnum.

Með ákæru var X gefið að sök manndráp og brot gegn lögum nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn en til var manndráp af gáleysi og brot gegn lögum nr. 34/2012. Ákærði hafði áður en ákæra var gefin út sætt sviptingu landlæknis á starfsleyfi sem læknir. Með hinum kærða úrskurði var ákæru vísað frá dómi og var litið svo á að þar sem ákærði hefði með starfsleyfissviptingu verið refsað í skilningi 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu. Í ákæru fælist krafa um að honum yrði refsað á ný. Með úrskurði Landsréttar var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi. Var það niðurstaða Landsréttar að svipting starfsleyfis ákærða væri hvorki refsing né refsikennd viðurlög. Málið væri því ekki í eðli sínu sakamál í skilningi 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðaukans.

Ákærði sakfelldur fyrir innflutning á amfetamínbasa.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli A á hendur BG var vísað frá réttinum þar sem kæra A á úrskurði héraðsdóms hefði borist að liðnum kærufresti. Fyrir héraðsdómi hafði A freistað þess að fá hnekkt úrskurði umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum um vistun sonar hans utan heimilis í fjóra mánuði frá og með 3. febrúar 2026. Að gegnum úrskurði Landsréttar hafði héraðsdómur úrskurðað um vistun sonar A utan heimilis í tólf mánuði frá 3. júní 2026. Voru því engin réttaráhrif lengur bundin við fyrri úrskurð umdæmisráðs. Af þeim sökum hafði hann ekki lögvarða hagsmuni af því að fá endurskoðaða niðurstöðu hins kærða úrskurðar. Var málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.