X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt föður sinn, A, lífi og beitt hann margþættu og alvarlegu ofbeldi í aðdraganda andláts hans, þann 10. og 11. apríl 2025. Þá var X sökuð um að hafa endurtekið og á sérstaklega sársaukafullan, meiðandi og á alvarlegan hátt ógnað lífi A, heilsu og velferð með viðvarandi andlegu og líkamlegu ofbeldi á tímabilinu 30. nóvember 2024 til 11. apríl 2025 með nánar tilgreindu ofbeldi í sex töluliðum. Var háttsemi X talin varða við 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en háttsemi samkvæmt 6. ákærulið einnig við 211. gr. sömu laga en til vara við 2. mgr. 218. gr. laganna. X var einnig gefið að sök tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi gagnvart móður sinni, B, með því að hafa reynt að svipta hana lífi með því að beita hana margþættu og alvarlegu ofbeldi þann 10. og 11. apríl 2025 með nánar tilgreindu ofbeldi í sex töluliðum. Var háttsemi X talin varða við 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en háttsemi samkvæmt ákærulið 12 einnig við 211. gr., sbr. 20. gr. sömu laga, en til vara við 2. mgr. 218. gr. laganna. Með dómi héraðsdóms var X fundin sek um þá háttsemi sem lýst var í ákæruliðum 1 til 5 og 7 til 10, að öðru leyti en því að talið var ósannað að X hefði beitt B líkamlegu ofbeldi aðfaranótt laugardagsins 30. nóvember 2024 og að A hafi þurft að leggjast inn á spítala dagana 5. og 6. apríl 2025. Þá var talið ósannað að X hefði framið þau ofbeldisverk sem sérstaklega var lýst í 11. ákærulið. Talið var sannað að X hefði veist að A með því ofbeldi sem tilgreint var í 6. ákærulið og með þeim afleiðingum sem þar var lýst, þó þannig að talið var ósannað að atlögur X hefðu leitt til blæðinga og afmyndana á eyrum og til blæðingar yst og ofarlega á hægri hlið hjartans og blæðingar í lifrarvef. Var X sakfelld fyrir manndráp gagnvart A. Þá var talið sannað að X hefði valdið B þeim áverkum sem lýst var í 12. ákærulið, þó þannig að ekki var talið sannað að X hefði sparkað í höfuð, andlit og bol B og ekkert var talið liggja fyrir um að B hefði umrædda nótt hlotið bólgumyndun á hægra eyra. Ekki var talið sannað að með X hefði búið ásetningur til að ráða B af dögum en háttsemi hennar var heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Einnig var háttsemi X gagnvart A og B heimfærð til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b sömu laga. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að X yrði sakfelld fyrir þá þætti í verknaðarlýsingu í 6. ákærulið sem hún var sýknuð af en felldi sig við þá niðurstöðu héraðsdóms að sýkna X af tilraun til manndráps gagnvart B. Í dómi Landsréttar var talið að lögfull sönnun væri komin fram um að A og B hefðu búið við langvarandi alvarlegt heimilisofbeldi af hálfu X og hlotið af því alvarlega áverka. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu samkvæmt ákæruliðum 1, 2, 3, 4 og 5 í I. kafla ákæru og töluliðum 7, 8, 9, 10 og 12 í II. kafla ákæru. Var háttsemi X talin rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru hvað þessa töluliði varðaði, að því gættu að háttsemi X í ákærulið 12 var talin eiga undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, til viðbótar við stórfellt brot í nánu sambandi. Talið var sannað að X hefði veitt A þá áverka sem leiddu hann til dauða og var hún sakfelld fyrir manndráp. Niðurstaða héraðsdóms um að sýkna X af tilgreindum þáttum í verknaðarlýsingu 6. ákæruliðar var hins vegar staðfest. X var sakhæf samkvæmt 15. gr. almennra hegningarlaga og ákvæði 16. gr. laganna var ekki talið eiga við. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að brot hennar voru svívirðileg og hún ekki talin eiga sér málsbætur auk þess sem gætt var að ákvæðum 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 77. gr. sömu laga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 16 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hún hafði sætt. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur en krafa hans um að X hefði fyrirgert sér rétti til arfs eftir A komst ekki að fyrir Landsrétti.
