Dómasafn gefið út af dómstólum

K og G ehf. voru eigendur að samtals 80% jarðarinnar Kross á Barðaströnd í Vesturbyggð. Barðastrandarhreppur, forveri sveitarfélagsins V, hafði keypt og fengið að gjöf fimm landspildur úr landi jarðarinnar og deildu aðilar um eignarrétt að jarðhita og grunnvatni innan merkja landspildnanna. Snerist ágreiningur aðila einkum um það hvort sá réttur hefði fylgt landspildunum við framsal þeirra eða hvort hann teldist enn hluti af hinni upprunalegu jörð. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að samkvæmt 1. mgr. 6. gr. þágildandi laga nr. 98/1940 um eignar- og notkunarrétt jarðhita hefði verið óheimilt að skilja jarðhitaréttindi frá upprunalegri landareign nema með leyfi ráðherra. Þar sem slíks leyfis var ekki aflað taldi rétturinn að jarðhitaréttindi innan merkja hinna framseldu landspildna hefðu áfram tilheyrt jörðinni Krossi. Önnur niðurstaða var ekki talin leiða af skýringu þágildandi ákvæða 1. mgr. 6. gr. laga nr. 98/1940 og 1. mgr. 13. gr. orkulaga nr. 58/1967. Ekki var heldur talið að K og G ehf. hefðu sýnt af sér tómlæti með því að hreyfa ekki mótmælum við nýtingu jarðhitans af hálfu V. Í dóminum var rakið að í lögum hafi ekki verið lagt bann við aðskilnaði grunnvatns frá landareign eða jörð þegar Barðastrandarhreppur eignaðist umræddar landspildur. Taldi rétturinn því að þegar hreppurinn eignaðist landspildurnar hafi réttur til grunnvatns almennt fylgt við framsal á landi, nema kveðið hafi verið skýrlega á um annað í viðkomandi löggerningi en rétturinn taldi ekki að svo hefði verið. Var því niðurstaða Landsréttar sú að V væri eigandi grunnvatns innan merkja landspildnanna. Var viðurkenndur eignarréttur K og G ehf., í samræmi við 80% eignarhluta þeirra í jörðinni Kross, að jarðhita innan merkja landspildnanna en V var sýknaður af kröfu þeirra um viðurkenningu á eignarrétti að grunnvatni og varakröfu um viðurkenningu á rétti þeirra til umráða og hagnýtingar að grunnvatninu. Kröfu K og G ehf. um viðurkenningu á bótaskyldu V vegna nýtingar á heitu vatni úr borholum innan merkja landspildnanna var vísað frá héraðsdómi.

BR krafðist þess að A og B yrðu svipt forsjá fjögurra barna sinna, C, D, E og F á grundvelli a- og d-liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi héraðs­dóms kom meðal annars fram að næg sönnun væri komin fram um að samband A og B einkenndist af ofbeldi sem fælist í viðvarandi og skaðlegum samskiptum þeirra á milli. Þau samskipti og ofbeldi A gegn B hefði valdið óviðunandi ástandi á heimili barnanna og leitt til þess að þau hefðu verið í óstöðugum og ótryggum aðstæðum. Talið var að andlegri heilsu barnanna og þroska þeirra yrði hætta búin færu þau aftur í umsjá A og B. Voru skilyrði a- og d-liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga því talin uppfyllt og krafa BR tekin til greina. Í dómi Landsréttar var talið ljóst að sama staða væri uppi í máli A og B og við uppkvaðningu héraðsdóms. A og B byggju enn saman og áfram hefði lögregla ítrekað þurft að hafa afskipti af þeim vegna heimilisofbeldis. Þá lægi fyrir að B hefði kosið að nýta sér ekki þau úrræði sem henni hefðu boðist til að standa á eigin fótum og losna úr ofbeldissambandi sínu við A. Gögn málsins sýndu að B hefði ekki verið samvinnufús við BR, hana skorti innsæi í vanda sinn og ætti sér fá eða engin bjargráð. Þóttu þau gögn sem lögð voru fyrir Landsrétt renna enn styrkari stoðum undir niðurstöðu héraðsdóms. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

I höfðaði mál gegn P og krafðist ómerkingar ummæla sem P viðhafði í athugasemd við tengil á Facebook-síðu Vísis. Í dómi Landsréttar kom fram að ummælin verði ekki skilin á annan veg en þann að þar sé því haldið fram að I hafi nauðgað og beitt ungar konur ofbeldi. Ummæli hefðu því falið í sér staðhæfingu um staðreyndir en ekki gildidóm P. Þrátt fyrir að I væri þjóðþekktur einstaklingur þyrfti hann ekki að þola að vera sakaður opinberlega um alvarlegt refsivert brot án þess að réttmætt tilefni væri til að setja fram slíkar staðhæfingar. Breytti engu þar um þótt ummælin hefðu fallið í umræðu um mikilvægt þjóðfélagsmálefni. Með hliðsjón af framangreindu taldi dómurinn að ummælin hefðu falið í sér aðdróttanir í skilningi 235. gr. almennra hegningarlaga og að með þeim hefði verið vegið að persónu og æru I, sem féllu undir friðhelgi einkalífs og nytu verndar samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Voru ummælin því ómerkt og P gert að greiða I miskabætur.

Í málinu deildu aðilar um hvort telja skyldi mótframlag vinnuveitanda A í séreignasjóð til árslauna í skilningi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við uppgjör bóta til handa A vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að sú ályktun yrði ekki dregin af því orðalagi 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga að árslaun skuli vera meðalatvinnutekjur tjónþola „að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs“ að aðrar greiðslur vinnuveitanda í hans þágu kæmu ekki til álita við ákvörðun bóta fyrir líkamstjón. Vísaði rétturinn til þess að greiðslum launþega og mótframlagi vinnuveitanda í séreignasjóð væri ætlað að mynda sérgreinda innistæðu til útgreiðslu við síðara tímamark. Að virtu þessu eðli séreignasparnaðar og meginmarkmiði skaðabótalaga um fullar bætur væru engin rök til að horfa fram hjá mótframlagi vinnuveitanda A í séreignasjóð við mat á meðalatvinnutekjum og ákvörðun árslauna hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Ákærði var dæmdur í sex mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir manndráp af gáleysi og brot gegn umferðarlögum. Þá var hann sviptur ökurétti í sex mánuði.

Ákærðu dæmdir í 5 mánaða fangelsi fyrir innflutning á fíkniefnum.

Ákærði var sakfelldur fyrir að aka bifreið tvívegis sviptur ökurétti. Að sakaferli hans vegna brota af því tagi virtum, með vísan til dómafram­kvæmdar, og eftir 77. gr. almennra hegningarlaga, var refsing hans ákvörðuð fangelsi í 45 daga

Starfsmaður verktakafyrirtækis með prókúru ákærður fyrir fjárdrátt. Ákærði byggði á því að um fyrirframgreidd laun hefði verið að ræða. Sýkna.

Ákærði sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot og peningaþvætti og gert að sæta skilorðsbundnu fangelsi í 2 mánuði og sæta upptöku haldlagðra muna og fjármuna, auk upptöku haldlagðra fíkniefna.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Þ héraðsdómari viki sæti í málinu. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.