Dómasafn gefið út af dómstólum

E höfðaði mál gegn A og krafðist ómerkingar þrennra ummæla sem A viðhafði í þremur aðgreindum tölvupóstum. Fyrstgreinda tölvupóstinn sendi A til E og þriggja annarra viðtakenda sem allir komu að stjórnun og rekstri H ehf. sem er í eigu fjölskyldu aðila. Í dómi Landsréttar kom fram að ummælin sem þar kæmu fram, um meinta árás E á föður A, fælu í sér staðhæfingu um staðreynd, þar sem þau lýstu tilteknu atviki sem átti að hafa gerst fyrir meira en þremur áratugum síðan. Að teknu tilliti til efnis og framsetningu ummælanna, samhenginu sem þau voru sett fram í, þeim vettvangi sem þau birtust á, því að þau fólu ekki í sér fyrirvaralausa fullyrðingu um refsiverða háttsemi og að ekkert lægi fyrir um frekari áhrif þeirra, taldi Landsréttur að þau yrðu ekki talin óviðurkvæmileg þannig að uppfyllt væru skilyrði 241. gr. almennra hegningarlaga til þess að ómerkja þau. Þá féllst Landsréttur ekki á með E að hinir tveir tölvupóstarnir sem annars vegar voru sendir til E og tveggja annarra viðtakenda og hins vegar starfsmanns fyrirtækjaskrár Skattsins fælu í sér óviðurkvæmileg ummæli þannig að uppfyllt væru skilyrði til ómerkingar ummælanna. Tók Landsréttur og fram að sá fyrrnefndi hafi lýst tiltekinni upplifun A en sá síðari skoðun hans á tilteknu málefni. Var hinn áfrýjaði dómur um sýknu A því staðfestur.

Stefnda gert að greiða stefnanda ógreidd laun í uppsagnarfresti. Ágreiningur var um það hvort stefndi hefði ekki óskað eftir vinnuframlagi stefnanda á uppsagnarfrestinum, eða hvort stefnandi hefði sjálfur ákveðið að vinna ekki uppsagnarfrestinn.

M var ákærður fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sinni aftur á bak á bifreiðastæði án þess að ganga úr skugga um hvort það skapaði hættu fyrir aðra, með þeim afleiðingum að hann ók á gangandi vegfaranda, A, en við áreksturinn hlaut A mörg rifbrot, brot á höfuðkúpu og andlitsbeinum, opið sár á fingri og marga yfirborðsáverka á höfði, úlnlið og hendi. Með dómi héraðsdóms var M sakfelldur samkvæmt ákæru og dæmdur til að sæta fangelsi í 30 daga skilorðsbundið. Þá var hann dæmdur til að greiða A miskabætur að fjárhæð 3.500.000 krónur. Með dómi Landsréttar var með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest niðurstaða hans um sakfellingu M og ákvörðun refsingar. Þá var með viðbótarrökstuðningi en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest niðurstaða hans um ákvörðun miskabóta til A.

Ákærði dæmdur í níu mánaða fangelsi fyrir innflutning á kókaíni.

Ágreiningur málsaðila sneri að því hvort starfslok A hjá B hf., sem urðu í framhaldi af launalausu leyfi sem hún tók í kjölfar fæðingarorlofs, hefði borið að með ólögmætum hætti. Í málinu krafðist A skaðabóta auk miskabóta, en til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu auk miskabóta, vegna ólögmætrar riftunar ráðningarsamnings. Í hinum áfrýjaða dómi var hafnað málatilbúnaði A um að vinnuveitandi hennar hefði mismunað henni á grundvelli kyns og hann hvorki talinn hafa brotið lög um jafna stöðu og jafnan rétt kynjanna né lög um fæðingar- og foreldraorlof. Var A sjálf talin hafa slitið ráðningu sinni hjá B hf. með því að mæta ekki til vinnu á tilgreindu tímamarki. Var málatilbúnaði A um ólögmæta brottvikningu úr starfi því hafnað og B hf. sýknað af kröfum hennar. Í dómi Landsréttar var vísað til forsendna hins áfrýjaða dóms um þá niðurstöðu að B hf. hefði ekki sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi. Því bæri að sýkna félagið af kröfum A. Að fenginni þeirri niðurstöðu hefði ekki þýðingu nýtt skjal sem A lagði fram fyrir Landsrétti og hafði að geyma yfirlýsingu frá framkvæmdastjóra tilgreinds félags um að til stæði að endurkrefja A um laun sem henni höfðu verið greidd. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur en málskostnaður látinn niður falla.

A krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda V hf. úr ábyrgðar­tryggingu bifreiðar sem tryggð var hjá tryggingafélaginu vegna slyss sem hann varð fyrir þegar bifreiðinni var ekið á hann er hann ók á rafhlaupahjóli yfir gönguþverun. V hf. byggði einkum á því að þar sem átt hefði verið við hlaupahjólið þannig að unnt væri að aka því á meiri hraða en 25 km á klukkustund hefði hjólið verið skráningar­- og vátryggingaskylt samkvæmt umferðarlögum og lögum um ökutækjatryggingar. Af því leiddi að leysa yrði úr málinu á grundvelli reglna um árekstur tveggja skráningarskyldra ökutækja og á þeim grundvelli ætti A ekki rétt á bótum úr vátryggingu bifreiðarinnar. Jafnframt byggði V hf. á því að A hefði með stórkostlegu gáleysi fyrirgert bótarétti sínum. Í dómi Landsréttar var talið að þrátt fyrir að átt hefði verið við rafhlaupahjólið með framangreindum hætti hefði hjólið verið hannað til aksturs á hraða að 25 km á klukkustund í skilningi umferðarlaga og hefði því ekki verið skráningar- og vátryggingaskylt. Þá hefði ekki verið sýnt fram á að A hefði ekið hraðar en aðstæður leyfðu eða með öðrum hætti sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þannig að hann hefði fyrirgert bótarétti sínum að öllu leyti eða hluta. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu V hf.

Þ krafði Í um greiðslur vegna fastrar yfirvinnu á árunum 2021 til 2024 en Þ starfaði í utanríkisþjónustu Í. Taldi Þ að Í bæri að greiða sér fastar einingar vegna yfir­vinnuálags til viðbótar við mánaðarlaun fyrir störf sendiherra erlendis en í framkvæmd tíðkaðist að greiða slíkt álag aðeins vegna starfa hér á landi. Að auki taldi Þ að Í bæri að greiða sér nánar tilgreindar einingar vegna yfirvinnu við heimkomu árið 2017. Þ tók við starfi sem ekki fylgdu mannaforráð en í ákvörðun kjararáðs var mælt fyrir um mismunandi fjölda yfirvinnueininga eftir því hvort starfsmaður hefði mannaforráð í störfum sínum. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að ákvörðun kjararáðs um laun sendiherra hefði tekið mið af séreðli utanríkisþjónustunnar og flutningsskyldu sendiherra á þann hátt að hún fæli í sér heildstæða launaákvörðun sem endurspeglaði ólík verkefni, ábyrgð og álag sem fylgt gæti starfi sendiherra hverju sinni. Þá var talið að Þ hefði ekki átt lögvarinn rétt á að taka við starfi með mannaforráðum við heimkomu. Jafnframt var ekki fallist á að laun Þ hefðu lækkað við heimkomu en starfi hans við heimkomu hefðu fylgt fleiri einingar en verið hafði er hann fór utan til starfa sem sendiherra. Var Í því sýknað af kröfum Þ í málinu.

X voru gefnar að sök þrjár líkamsárásir gegn A sem dóttir A, B, varð vitni að, auk barnaverndarlagabrots gagnvart B. Voru brotin í ákæru heimfærð til 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir þau brot sem honum voru gefin að sök. Var háttsemi hans heimfærð til refsiákvæða samkvæmt ákæru að því undanskildu að háttsemin var ekki talin falla undir 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Var X gert að sæta fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Í dómi Landsréttar kom fram að það teldist sannað með trúverðugum framburði A og því sem honum væri til stuðnings, svo ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að X hefði veist að A eins og lýst væri í ákæru með þeim afleiðingum sem þar greinir. Þá taldist sannað með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að X hefði gerst sekur um brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga með því að hafa með háttsemi sinni í ákæruliðum II. og III., sýnt B ruddalegt athæfi og sært hana, er B var á heimilinu umrætt sinn og skarst í leikinn til að stöðva árás X gegn móður hennar. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um sakfellingu X, heimfærslu brota hans til refsiákvæða og ákvörðun refsingar.

J var gefið að sök brot gegn blygðunarsemi gagnvart A, B og C og kynferðisleg áreitni gagnvart D. Með hinum áfrýjaða dómi var J sakfelldur í samræmi við ákæru og gert að sæta fangelsi í átta mánuði en fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Fyrir Landsrétti byggði ákærði einkum á því að veruleg “smithætta” hefði verið milli ákæruliða sem héraðsdómur hefði ekki gætt nægilega að. Þá hefði „persónugreining“ ákærða að verulegu leiti farið fram með óformlegum hætti á samfélagsmiðlum sem ekki fái staðist. Landsréttur taldi skýrlega ráðið af hinum áfrýjaða dómi að sjálfstætt mat hafi verið lagt á hvern ákærulið við úrlausn um sakfellingu ákærða. Í hinum áfrýjaða dómi var vísað til þess í umfjöllun um 4. ákærulið að ákærði hafi engar skýringar getað gefið á því hvers vegna D gæti verið að bera hann röngum sökum. Þá segir í umfjöllun um 3. ákærulið að ákærði hafi engar skýringar getað gefið á framburði C. Landsréttur féllst ekki á að sú umfjöllun í forsendum hins áfrýjaða dóms gæti haft þýðingu fyrir úrlausn málsins. Að öðru leyti og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota til refsiákvæða. Refsing J var ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu sex mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var J gert að A, B, C og D miskabætur.

A og B deildu um forsjá dóttur sinnar, C, og til vara um lögheimili hennar, auk þess sem deilt var um umgengni og meðlag. Undir rekstri málsins var aflað undir- og yfirmatsgerðar. Með dómi héraðsdóms var ákveðið að B skyldi fara einn með forsjá C og að A greiddi B einfalt meðlag með stúlkunni auk þess sem kveðið var á um nánar tiltekið inntak umgengnisréttar. Í dómi Landsréttar var fallist á það með héraðsdómi að um svo langvarandi og djúpstæðan ágreining væri að ræða á milli aðila að sameiginleg forsjá kæmi ekki til álita. Þótt aðilum hefði gengið betur að undanförnu að halda stúlkunni utan við ágreining sinn væri samskiptavandi þeirra enn til þess fallinn að hafa áhrif á líðan hennar og velferð. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að B skyldi fara einn með forsjá C og um meðlag. Að lokum leit Landsréttur til þess að ekki væri ástæða til þess að raska þeim stöðugleika sem komist hefði á í lífi stúlkunnar með því fyrirkomulagi sem ríkt hefði varðandi umgengni. Að því gættu, og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms þar um, var staðfest niðurstaða hans um inntak umgengnisréttar.