V krafðist þess að beiðni P, um að dómur áfrýjunardómstóls í Lúxemborg yrði lýstur fullnustuhæfur hér á landi, yrði hafnað. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum V hafnað með vísan til þess að þær málsástæður sem hann tefldi fram kröfum sínum til stuðnings væru ekki þess eðlis að geta staðið í vegi fyrir áritun dómsins um aðfararhæfi fyrrgreindrar dómsúrlausnar. Málinu var áfrýjað beint til Hæstaréttar á grundvelli 44. gr. Lúganósamningsins um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum. Hæstiréttur taldi mikið þurfa til svo að hafnað yrði viðurkenningu erlends dóms á þeim grundvelli að hann teldist bersýnilega andstæður allsherjarreglu í skilningi 1. tölulið 34. gr. Lúganósamningsins. Þau atriði sem V tiltók voru ekki talin bersýnilega andstæð allsherjarreglu. Þá þótti haldlaus sú málsástæða að hinn erlendi dómur væri órökstuddur. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.
