Dómasafn gefið út af dómstólum

Stefnendur áttu samtals 2,45% eignarhhlut í Löxum eignarhaldsfélagi ehf. Þeir stefndu annars vegar stærsta hluthafa félagsins og hins vegar endurskoðunarfyrirtæki og kröfðust skaðabóta úr hendi þeirra. Krafan var í grunninn byggð á því að stefnendur hefðu, sem minni hluthafar, verið hlunnfarnir við sölu Laxa eignarhaldsfélags ehf. á eignarhlutum þess félags í Löxum Fiskeldi ehf. og Búlandstindi ehf. til norska félagsins Ice Fish Farm AS í maí 2022. Stefndu voru sýknaðir af skaðabótakröfu stefnenda, einkum þar sem ekki var fallist á það með stefnendum að eignir Laxa eignarhaldsfélags ehf. hefðu verið seldar á undirverði og að stefnendur hefðu þannig orðið fyrir tjóni.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um þóknun til handa B og Ó vegna starfa þeirra sem matsmanna. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ráða mætti af matsspurningum að matið hefði falið í sér umfangsmikla vinnu af hálfu matsmanna. M og O hefðu ekki hnekkt framlögðum tímaskýrslum B og Ó eða að öðru leyti leitt líkur að því að B og Ó hefðu krafið þau um greiðslu umfram þann tímafjölda sem í reynd hefði verið varið í þágu matsvinnunnar. Yrði því ekki fallist á að umfang vinnu B og Ó hefði verið óhóflegt miðað við viðfangsefni matsins. Þá hefðu M og O engan reka gert að því að sýna fram á að tímagjald sem B hefði krafist væri of hátt og gæti því ekki talist hæfileg þóknun í skilningi 3. mgr. 63. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt því yrði við það tímagjald miðað við úrlausn málsins. Var þóknun B hæfilega ákveðin 1.100.000 krónur en Ó 1.300.000 krónur, án tillits til virðisaukaskatts. Þá var kröfu M og O um að Ó yrði gert að endurgreiða þeim 450.000 krónur ásamt virðisaukaskatti vísað frá vegna vanreifunar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um þóknun til handa B og Ó vegna starfa þeirra sem matsmanna. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ráða mætti af matsspurningum að matið hefði falið í sér umfangsmikla vinnu af hálfu matsmanna. S hefði ekki hnekkt framlögðum tímaskýrslum B og Ó eða að öðru leyti leitt líkur að því að B og Ó hefðu krafið hana um greiðslu umfram þann tímafjölda sem í reynd hefði verið varið í þágu matsvinnunnar. Yrði því ekki fallist á að umfang vinnu B og Ó hefði verið óhóflegt miðað við viðfangsefni matsins. Þá hefði S engan reka gert að því að sýna fram á að tímagjald sem B hefði krafist væri of hátt og gæti því ekki talist hæfileg þóknun í skilningi 3. mgr. 63. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt því yrði við það tímagjald miðað við úrlausn málsins. Var þóknun B hæfilega ákveðin 1.100.000 krónur en Ó 1.300.000 krónur, án tillits til virðisaukaskatts. Þá var kröfu S um að Ó yrði gert að endurgreiða henni 450.000 krónur ásamt virðisaukaskatti vísað frá vegna vanreifunar.

Ákærði sakfelldur fyrir að aka í níunda sinn sviptur ökurétti, innan ítrekunartíma í skilningi 71. gr. almennra hegningarlaga. Dæmdur til að sæta fangelsi í 7 mánuði.

Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás og fyrir að aka ítrekað undir áhrifum áfengis í þriðja sinn innan ítrekunartíma í skilningi 71. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærði einnig sakfelldur fyrir að aka í þriðja sinn sviptur ökurétti. Dæmdur til að sæta fangelsi í 7 mánuði og sviptur ökurétti ævilangt.

X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt sambýliskonu sína, A, lífi með margþættu ofbeldi sem valdið hefðu áverkum sem upp voru taldir í sex töluliðum og með þeim afleiðingum að A lést af völdum nánar tilgreinds áverka. Þá var X í II. kafla ákæru gefið að sök brot í nánu sambandi með því að hafa fyrr sama ár beitt A ofbeldi með þeim afleiðingum að hún hlaut nánar tilgreinda áverka. Landsréttur lagði til grundvallar að X hefði ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögu hans og sakfelldi X fyrir manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu Landsréttar að X hefði banað A með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Hæstiréttur taldi hins vegar varhugavert að virtri meginreglu 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að fram væri komin full sönnun um að X hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A. Því miðaði rétturinn við að um hefði verið að ræða stórfellt gáleysi ákærða til afleiðinga verknaðarins sem lyktaði með andláti A og var brot hans heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var X með vísan til forsendna Landsréttar einnig sakfelldur fyrir stórfellt brot í nánu sambandi. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var jafnframt staðfest sú niðurstaða að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem tilgreind var í II. kafla ákæru sem og heimfærsla háttseminnar til refsiákvæða. Hæstiréttur staðfesti að niðurstöður hins áfrýjaða dóms um að 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ættu ekki við í málinu. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin 14 ára fangelsi. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum B skaða- og miskabætur og einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur.

S og Í voru ákærðir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum, þá var S einnig ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka og Í fyrir hlutdeild í því broti en honum voru einnig gefin að sök minni háttar brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og lögum nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum, sem hann játaði fyrir héraðsdómi og undi sakfellingu fyrir. Með dómi Landsréttar voru S og Í sakfelldir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Á hinn bóginn þótti ákæruvaldið ekki hafa sýnt fram á að S hefði, með þeim yfirlýsingum og athöfnum sem í ákæru greindi, sýnt ótvírætt í verki ásetning til að fremja hryðjuverk. Þá yrði ekki heldur talið sýnt fram á að Í hefði haft ásetning til hlutdeildar í slíkum verknaði, auk þess sem það leiddi af niðurstöðu réttarins um þátt S að ekki gæti komið til sakfellingar Í fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu S og Í af sakargiftum fyrir tilraun til hryðjuverka og hlutdeild í því broti. Þótti refsing S hæfilega ákveðin 18 mánaða fangelsi en refsing Í 15 mánuðir auk þess sem S og Í var gert að sæta upptöku á nánar tilgreindum munum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs 27. mars 2026 um að börn A, B, C og D, yrðu vistuð utan heimilis A í allt að fjóra mánuði og að vistun barnanna yrði markaður skemmri tími. Fyrir Landsrétt voru lögð ný gögn um atvik máls eftir að hinn kærði úrskurður féll er lutu að lokum vistunar dóttur A, C, utan heimilis og aukna umgengni A við synina B og D. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem vistun C utan heimilis væri liðin undir lok hefði A ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurð um vistunina felldan úr gildi og var þeim hluta kröfugerðar A sem að því laut vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum. Þá taldi Landsréttur að aukin umgengni A við synina B og D breytti engu um réttmæti þeirrar ráðstöfunar sem til endurskoðunar væri fyrir Landsrétti og staðfesti með vísan til forsendna niðurstöðu héraðsdóms um vistun þeirra utan heimilis í allt að fjóra mánuði.

V var ákærður fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið að innflutningi á 3.000 ml af kókaíni á vökvaformi með styrkleika 53-56%, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, en fíkniefnin flutti V til landsins sem farþegi með flugi falin í farangri V. V játaði sök samkvæmt ákæru fyrir dómi og var farið með málið sem játningarmál samkvæmt heimild í 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var V gert að sæta fangelsi í 3 ár og 6 mánuði auk upptöku á haldlögðum fíkniefnum og farsíma. Fyrir Landsrétti var eingöngu til endurskoðunar ákvæði héraðsdóms um refsingu V. Var í dómi Landsréttar vísað til þess að V hefði gengist við þeirri háttsemi sem honum var gefin að sök samkvæmt ákæru og jafngilti magnið um 1.860 g af hreinu kókaíni. Með hliðsjón af þessu og með vísan til þeirra refsiákvörðunarsjónarmiða sem rakin voru í hinum áfrýjaða dómi var refsing V ákveðin fangelsi í 3 ár. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um upptöku.