Í reglugerð um framkvæmd raforkulaga eru útfærð skilyrði fyrir samþykkt sérstakrar dreifbýlisgjaldskrár, þ.e. sérstakri gjaldskrá sem dreifiveitum er heimilt að sækja um til Raforkueftirlitsins á svæðum þar sem kostnaður vegna dreifingar er sannanlega hærri en í þéttbýli.

Til að ákveða hvaða svæði teljast til dreifbýlis hefur hingað til verið horft til strangra talna frá Hagstofu Íslands um íbúafjölda og fjarlægðir milli húsa.

Sveitarfélög, sérstaklega Samtök sveitarfélaga á köldum svæðum (SSKS), hafa bent á að þetta skapi vandamál. Þegar sveitarfélög skipuleggja ný iðnaðar- og athafnasvæði rétt fyrir utan íbúðarbyggð, flokkast þau svæði oft sjálfkrafa sem „dreifbýli“ vegna þess að þar býr enginn. Þetta hefur þýtt mun hærri raforkureikninga fyrir fyrirtæki sem vilja byggja sig upp á landsbyggðinni, jafnvel þótt raunverulegur kostnaður við að dreifa rafmagni til þeirra sé ekki endilega hærri en inni í bænum.

Með breytingunni er lagt til að horfið verði frá föstum tölulegum viðmiðum, en í staðinn verði tekin upp krafa um að dreifiveitur sýni fram á sannanlegan kostnaðarauka ef þær vilja beita dreifbýlisgjaldskrá. Við það mat verður sérstaklega litið til:

• Skipulags sveitarfélaga: Hvernig sveitarfélagið sjálft skipuleggur landnotkun og atvinnusvæði til framtíðar.

• Raunkostnaðar: Upplýsinga um línulengdir, viðhald og raunverulegan kostnað við að koma rafmagninu til skila.

• Kortagagna og byggðaeinkenna: Landfræðilegra gagna sem sýna raunverulega tengingu við dreifikerfið.

Athygli er vakin á því að umsagnarfrestur í samráðsgátt stjórnvalda vegna draga að reglugerðinni er til 7. apríl nk.